İnsanın Sorumluluğu Hakkında

İnsan Kendini Olgunlaştırmadan Toplum İyileşmez

Toplum dediğimiz şey, insanın dışarıya taşmış hâlidir.

Yasalar, kurumlar, ilişkiler ve düzenler; soyut yapılar değil, insanın iç dünyasının görünür şekilleridir.

Bu yüzden her şey insandan çıkar ve yine insana döner.

Evrensel yasa burada sessizce işler: Dışarıda gördüğümüz ne varsa, içeride taşıdığımızın yansımasıdır.

Bir toplumun adil, dengeli ve şefkatli olması; o toplumda yaşayan insanların kişilik olgunluklarıyla doğru orantılıdır.

Olgunlaşmamış bireylerin kurduğu sistemler sertleşir, karmaşıklaşır ve eninde sonunda adaletsizleşir. Çünkü insan kendi içindeki düzensizliği, farkında olmadan dışarıya taşır.

Kadim bilgelikler bu yüzden kurtarıcıyı dışarıda aramaz. Ne bir lider, ne bir yasa, ne de bir ideoloji tek başına toplumu iyileştirebilir. Bu mümkün değildir.

İyileşme, insanın kendi sorumluluğunu üstlenmesiyle başlar. Kendi karanlığını görmeden aydınlık talep etmek, kendi yaralarını sarmadan adalet istemek mümkün değildir.

İnsanın kendini kurtarması denildiğinde kastedilen şey kahramanlık değildir. Bu, sessiz ve dürüst bir kabulleniştir: “Ben bu düzenin parçasıyım ve payıma düşeni temizlemek bana aittir.”

Kişiliği temizlemek; başkasını suçlamaktan vazgeçmek, korkularla yönetilmemek, gücü zayıfa karşı kullanmamak ve içsel çelişkilerle yüzleşebilmektir.

Olgunlaşmak; kusursuz olmak değil, sorumluluk alabilmektir. Çünkü olgun insan, kendini kandırmaz; başkasını da kandırmaya ihtiyaç duymaz.

Toplumun iyileşmesi bu yüzden büyük devrimlerle değil, küçük ama derin dönüşümlerle olur. İnsan kendi içindeki adaleti kurduğunda, dışarıdaki adalet talebi de berraklaşır. Kendi içindeki şiddeti yumuşattığında, toplumsal ilişkiler de yumuşamaya başlar.

Belki de en zor ama en gerçek cümle şudur:

İnsanlar kendilerini kendilerinin kurtarması gerektiğini kabul etmedikçe, hiçbir yapı gerçekten iyileşmez.

Ve belki de en umut verici olan da şudur:

Bir insan olgunlaştığında, sadece kendini değil; dokunduğu her alanı da dönüştürür.